روش اصلی برای تعیین اینکه آیا ماده H13 کاملاً سخت شده است یا خیر، از طریق آزمایش گرادیان سختی مقطعی و تجزیه و تحلیل متالوگرافی است. این تایید میکند که ساختار هسته کاملاً به مارتنزیت تبدیل شده است، که برای تأیید اینکه آیا عمق خاموش کردن استاندارد مطابقت دارد یا خیر بسیار مهم است.
1. قابل اطمینان ترین روش تعیین: آزمایش سختی مقطعی-
روش تست: قطعه کار را در امتداد خط مرکزی آن برش دهید و سختی آن را هر 2 تا 3 میلی متر از سطح تا هسته اندازه گیری کنید.
استانداردهای پذیرش:
سختی سطح: 48-52 HRC;
سختی هسته بزرگتر یا مساوی 90 درصد سختی سطح (یعنی بیشتر یا مساوی 43 HRC)، که نشان دهنده سخت شدن کامل است.
اگر سختی هسته کمتر از 40 HRC باشد، خطر "سخت شدن ناقص" وجود دارد.
ابزارهای توصیه شده: از سختی سنج راکول (HRC) یا سختی سنج قابل حمل لیب (تبدیل مورد نیاز) استفاده کنید.
از ثبات خدمات اطمینان حاصل کنید.
2. تجزیه و تحلیل متالوگرافی (مبنای قضاوت معتبر)
مکان ظاهر سخت شده/سخت نشده
سوزن ریز سطحی-مانند مارتنزیت سکوریت + کاربیدهای یکنواخت مانند سمت چپ
هسته مارتنزیت یکنواخت فریت + پرلیت یا ساختار مخلوط مارتنزیت درشت
منطقه انتقال بدون نوارهای نرم آشکار، ساختار پیوسته باندهای تغییر ناگهانی سختی ظاهر می شوند، مستعد ترک خوردن
الزامات آزمایش: پس از نمونه برداری، پولیش و اچ با الکل اسید نیتریک 4 درصد، زیر میکروسکوپ متالوگرافی با بزرگنمایی 400× مشاهده کنید.
3. روش های قضاوت کمکی
تأیید پارامتر فرآیند:
آیا دمای خاموش کردن در محدوده 1020 تا 1050 درجه است.
آیا زمان نگهداری به عنوان 1 ساعت در هر ضخامت 25 میلی متر محاسبه می شود.
اینکه آیا محیط خنک کننده روغن خاموش کننده واجد شرایط با محتوای آب است یا خیر<0.5%.
تأیید منحنی دمای کوره: بررسی کنید که آیا سوابق گرمایش، نگهداری و سرمایش کامل وجود دارد تا از آستنیته شدن کافی هسته اطمینان حاصل شود.
ارزیابی اولیه مغناطیسی: ناحیه سخت شده دارای خاصیت مغناطیسی قوی است (مارتنزیت فرومغناطیسی است)، اما این فقط برای مرجع است و نباید به عنوان تنها مبنای قضاوت استفاده شود.
هشدار خطر: قطعات کار با سختی سطح قابل قبول اما سخت شدن هسته ناقص در شرایط فشار{0} بالا مستعد شکستگی ناگهانی هستند.
