تف جوشی ناقص جدی تر از شکست آب بندی است زیرا به طور مستقیم پایداری ساختاری لایه عایق اکسید منیزیم را تعیین می کند که تضمین اساسی عملکرد عایق آن است.
مقایسه کلید: تف جوشی ناقص در مقابل شکست آب بندی
ابعاد: تف جوشی ناقص، شکست آب بندی
مشکلات اساسی: دانههای داخلی تبلور مجدد نمییابند که منجر به ایجاد ساختار شل میشود. نفوذ رطوبت خارجی منجر به محافظت ناکافی می شود.
دامنه تأثیر: نقص عملکرد جهانی و غیرقابل برگشت مواد؛ مشکلات کپسولاسیون موضعی و قابل تعمیر
عملکرد دمای بالا-: بزرگ شدن ریز منافذ، مقاومت عایق از داخل فرو می ریزد. تبخیر رطوبت مسیرهای رسانا را در امتداد شکاف ها تشکیل می دهد.
سختی تعمیر: نیاز به یکبارگیری کامل از فرآیند تف جوشی دارد که منجر به هزینه های بالا می شود. به سادگی ساختار آب بندی را جایگزین کنید و تعمیر را نسبتاً ساده کنید.
خطرات بلندمدت-: حتی اگر انطباق کوتاه مدت-به دست آید، احتمال خرابی در عرض 3 ماه از 80% بیشتر میشود. مداخله به موقع می تواند قابلیت اطمینان را به طور کامل بازگرداند.
تف جوشی ناقص یک "عیب ذاتی" است. حتی با آب بندی عالی، شکست عایق در دماهای بالا به دلیل ناپایداری سازه رخ می دهد.
شکست آب بندی یک "عفونت اکتسابی" است. تا زمانی که جذب رطوبت داخلی ایجاد نشود، عملکرد کلی می تواند دست نخورده باقی بماند.
تحلیل تاثیر واقعی
تف جوشی ناقص عواقب کشنده تری دارد.
اکسید منیزیم نمی تواند ساختار سرامیکی متراکمی را تشکیل دهد و در نتیجه باعث کاهش قابل توجهی در هدایت حرارتی و عایق می شود.
در حین کار، گرمای بیش از حد موضعی، کربن شدن و خرابی احتمالاً رخ می دهد که حتی منجر به پارگی لوله و پوسته می شود.
این را نمی توان با آب بندی بعدی برطرف کرد. پر کردن مجدد و تف جوشی ضروری است.
خرابی های آب بندی هنوز جای تعمیر دارند.
تا زمانی که بدنه به خوبی زینتر شده باشد، فقط فرآیند آب بندی نیاز به تقویت دارد (مثلاً چسب سرامیک + مهر و موم فلز).
اثر تعمیر را می توان از طریق تست هوابندی و تست رطوبت تایید کرد.
در بیشتر موارد، جداسازی مواد داخلی غیر ضروری است.
در عمل، 90٪ از خرابی های اولیه ناشی از پخت ناقص است، در حالی که مشکلات آب بندی معمولا به صورت کاهش عملکرد آهسته با یک دوره هشدار ظاهر می شود.
